تراکم و توزیع آن در تهران، ریشهی بسیاری از مسائل مربوط به ساختمانها و سازهها در این شهر است و طیفی از مشکلات را در زیرساختها و همچنین طراحی شهری ایجاد کرده است. اصلاح مداوم مقررات مربوط به مساحت اشغال ساختمانها منجر به تفاوت قابل توجه در ارتفاع ساختمانها در مناطق مختلف تهران شده است.
ساختمانهایی که به یکدیگر نزدیک هستند، معضلی به نام نمای سوم را به وجود میآورند. از سوی دیگر، در فضای اجتماعی/سیاسی فعلی شهری مانند تهران، تضاد بین سبک زندگی خصوصی و عمومی مردم منجر به مسائل چالشبرانگیز و حلنشدنی میشود. آنچه در داخل ساختمانها اتفاق میافتد، در تضاد شدید با زندگی عمومی است. آزادی مردم در اجتماعات، مهمانیها و همچنین در مکانهای خصوصی و نیمهخصوصی آنها با زندگی عمومی که بسیار محدودتر و حتی در برخی جنبهها ممنوع است، قابل مقایسه نیست. از این رو بالکنها و تراسها به عنوان منطقهی حائل، بین قوانین عمومی تضعیفشده و آزادی خصوصی قرار دارند و صحنهای گیجکننده از تمایز ایجاد میکنند.
این پروژه سعی دارد به بالکنها به عنوان مرز ترکیبی تنشزا بین این دو جهان، به شیوهای جدید نگاه کند تا مشکلات نمای سوم را برطرف کند و ظاهر شهری را بهبود بخشد. ساختمان تا ارتفاع نمای مجاور و بالاتر از آن، از این گونهشناسی پیروی میکند و با تغییر پلان، تنشها و تضادها از شکل و پروفیل پنجرهها شروع میشوند و در نهایت در تراسها و کنسولها شکوفا میشوند. این نوع معماری ساختمان سعی دارد با طراحی چندلایه حجم، نمای راهراه و همچنین با موقعیت تراسها و مصالح مورد استفاده در ساختمان، مشکل نمای سوم را حل کند. در نما، آجر به عنوان واسطهی اصلی ساخت، هدف تکتونیکی و بیان زیباییشناختی استفاده شده است. آجرها با نشستن بر روی هر حجم، نوارهای نما، الگوهای مختلفی ایجاد میکنند و از طریق برخی خطوط، فواصل و بافتهای متنوعی را ایجاد میکنند که به راحتی قابل تشخیص هستند.
گالری
لطفاً صبر کنید…
