هرمز به فرهنگ، صنایع دستی، آیین و رویدادهای محلی و خاک رنگیاش شهره است. سرزمینی زیر تیغ شدید آفتاب و البته کمبود زمین. موضوعی که علاقهمندان به محیطزیست را به هر شکلی از توسعه در آنجا بدبین کرده است. پیدا کردن جایگزین این مساله دستور کار ما بود.
جایگزینی که به جز سرمایهگذار و گردشگر، سهمی از توسعه را برای مردم محلی به ارمغان بیاورد. از همین رو از همان ابتدا رابطهای زایا و آموزشدهندهی مهارتهای محلی جامعه برای ما بسیار اهمیت داشت.
پروژه در حدود ۸۰۰ متری بافت مسکونی شهر ساحلی هرمز و در زمینی نیمهساخته، تعریف شده است. وجود این ساختمانهای موجود و رها شده در سایت، مصداقی از مفهوم زمین زخمخورده را برای ما تداعی میکرد.ایدهی طرح به گونهای است که سعی میشود زمین خراشیده شده را ترمیم کند. در طراحی با استفاده از امکانی که شیب زمین ایجاد میکند، پروژه در مقطع، در دو لایه تعریف شده است. لایهی پایین، لایهی خصوصی پروژه، با مصالح بنایی ساخته میشود، سنتی، نامرئی است و فضایی که اشغال میکند معادل صفر است؛ و لایهی بالایی، لایهی عمومی پروژه، با مصالح بومی (سِوِنْد) ساخته میشود، معاصر، سبک، موقتی و سرزنده است. پروژه در نهایت روی مرز دوگانههایی میایستد: بین پنهان شدن و آشکار شدن، بین سبکی و سنگینی و بین آشنا بودن و غریبگی.
گالری
لطفاً صبر کنید…
