این پروژه در پی برقراری پیوندی میان ماهیت استعاری ساختمان پلاسکو و محیط شهری پیرامون آن است. در واقع، پروژه میکوشد با رویکردی نمادین، هم به تاریخ این ساختمان پاسخ دهد و هم نیازهای روزمرهی آن را در هماهنگی با بستر پیرامونی تأمین کند.
ساختمان پلاسکو ابعاد استعاری گوناگونی دارد؛ از آغاز فنی و خوشبینانهی آن در زمان شکلگیری تا فروریختن دردناک و آسیبزای آن. این پروژه میکوشد به هر دو وجه نمادین پاسخ دهد: از یکسو، عناصر زبان معماری مدرن، مانند سطح، پوسته و ستون، را گرامی بدارد و از سوی دیگر، بهعنوان یادمانی برای شهدای حادثهی آتشسوزی عمل کند. این عناصر بهصورت یکپارچه با فضای شهری و عمومی و همچنین برنامهی تجاری پروژه ترکیب میشوند.
ساختار ساختمان از سه بخش اصلی تشکیل شده است: بخش زیرزمینی که پارکینگها و ورودی اصلی را در خود جای میدهد؛ بخش میانی که به فضایی شهری و باز تبدیل شده است؛ و بخش بسته که واحدهای تجاری در آن قرار دارند. کل سازه بر شانزده ستون استوار است که هرکدام نام یکی از آتشنشانان شهید را بر خود دارند. این ستونها نهتنها بار ساختمان را تحمل میکنند، بلکه بخش خالیِ میانی را نیز سازماندهی کرده و طراحی بیرونی پلاسکوی جدید را شکل میدهند.
پلاسکوی جدید بهجای پنهانکردن زخم، آن را در آغوش میگیرد و میکوشد حس «ناتمامبودن» را بهعنوان بخشی همیشگی از هویت این ساختمان درونی کند.
گالری
لطفاً صبر کنید…
