پروژه در شهر شیراز که از پایتختهای فرهنگی ایران بشمار میرود و مجاورت خیابان زند، از دسترسیهای اصلی موجود در این بافت تاریخی، تعریف شده است.
چالش پیش رویِ ما، علاوه بر پاسخگویی به ارزشهای فرهنگی و تاریخی بستری که در آن طراحی صورت میگرفت، حل تضاد میان صورت مساله برنامهای ساختمان بود. به عبارت دیگر از ما خواسته شده بود تا در زمینی با بَرِ محدود، طرح یک شعبه بانک به همراه ساختمان اداری مرکزی آن را ارائه دهیم، بهطوری که شعبه با سهم حداکثری از عرصه و نمای شهری پروژه و ورودی ساختمان اداری، بهگونهای مستقل، فاخر و خوانا تعریف شود.
راه حل پیشنهادی برای دستیابی به این هدف، تعریف نیمطبقهای بالاتر از تراز همکف پروژه و مجاورت جداره شرقی بود؛ به نحوی که عرض حداکثری زمین در طبقه همکف به شعبه بانک اختصاص یافته و عرض محدود بهجا مانده صرفاً برای ایجاد دسترسی مستقیم از خیابان بهکار گرفته شود. در نتیجه لابی اداری که در فضای نیمطبقه توسعه یافته، امکان ورود و بهره برداری مستقل بخش اداری را فراهم میآورد.
از طرف دیگر مقطع پروژه نیز در سه لایه تعریف شد: بانک به عنوان فضایی خدماتدهنده به شهر در طبقه همکف، بخش اداری با دسترسی فیزیکی محدود و ارتباط بصری مستقیم با شهر در طبقات بالاتر و آمفیتئاتر به عنوان لایهی عمومی برنامه در میانهی این دو بخش. با عقبنشینی محدودهی آمفیتئاتر نسبت به جدارهها، دسترسی مستقیم از خیابان اصلی به این فضا از طریق نیم طبقهی همکف و پلکان درونی منتهی به طبقهی اول ممکن شده و در نتیجه حداکثر ارتفاع برای لابی اداری و کاربری بانک آزاد میشود.
زبان فرمی طاق که از گذشته در معماری ایران ریشه داشته و همواره با متریال بومی آجر -که به کثرت در اقلیم شهر شیراز بهکار گرفته شده-، مأنوس است، اینبار علاوه بر فرم از منظر سازهای و نحوهی انتقال بار نیز مورد مطالعه قرار گرفت تا همراه با امکان تفکیک ورودیها و ایجاد خوردگی درکنج و سطوح نما، پتانسیلهای سازهای آن در ترکیب با سازههای معاصر فعال شده و کیفیات فضایی جدیدی را پیشنهاد دهد. در نتیجه علاوه بر برقراری ارتباط تاریخی با زمینه خود، با روشی خلاقانه در ترکیب با فضاهای خالی، ورودیها و نورگیر ترازهای مختلف، خاصیتی آیکونگونه به نمای شهری ساختمان بخشیده که در ترازِ زمین، حداکثر فضای شهری و عمومی را برای شهروندان میسر میکند.
گالری
لطفاً صبر کنید…
