ضخامت و ظرفیتهای فضایی و سازهای آن میتواند افقهای تازهای را پیش روی معماری معاصر ایران بگشاید.
اگر دیوارهای نازک از ویژگیهای معماری خاور دور بودهاند، ضخامت، در قالب دیوارهای بنایی و جرزها، در بخش بزرگی از ایران نقشی تعیینکننده در شکلگیری معماری داشته است. خشت و سنگ بهوفور در دسترس بودند و دیوارهای بنایی، هم برای تحمل بار و هم برای مقابله با اختلاف قابلتوجه دمای شب و روز در مناطق کویری و کوهستانی، پاسخی مناسب به شمار میرفتند.
بااینحال، شرایط اقتصادی صنعت ساختمان، افزایش چشمگیر ارزش زمین، رواج مصالح جدید و ضوابط لرزهای، استفاده از دیوارهای ضخیم را دشوار کردهاند. با وجود این، ارزش پایین زمین در این پروژه و ارتفاع محدود ساختمان، امکان بهرهگیری از دیوارهای بنایی را برای ما فراهم کرد. جرزهای بنایی که در گذشته بار گنبدها را تحمل میکردند، در اینجا به چهار دیوار ضخیم تبدیل شدند که بر روی یک شبکه قرار گرفتهاند؛ دیوارهایی که تا حدی به حلقههای مرکزی سنتی، یا همان حیاطهای مرکزی در معماری ایرانی، شباهت دارند که گویی باز و در امتداد یکدیگر گسترده شدهاند.
ما پیشتر در پروژههای گیوم و صفادشت، تبدیل سقف به یک صفحهی فضایی ضخیم را بررسی کرده بودیم و پس از آن، در خانهی شریفیها، اتاق بهعنوان دیواری چرخان در نظر گرفته شد که ضخامت آن برای دربرگرفتن یک فضا کافی بود.
در پروژهی میانجرز، چهار دیوار موازی فضا را به دو شیوه سازماندهی میکنند: فضاهای میان جرزها که عملکردهای اصلی، مانند آشپزخانه، اتاقخوابها و فضای نشیمن را دربرمیگیرند؛ و فضاهای درون جرزها که شامل عملکردهای فرعی، مانند راهپله، راهرو، حمام، طاقچه، کمد و شومینه هستند.
در مجموع، این پروژه، چه از نظر سازهای و چه از نظر فضایی، در میانهی دو نظام ساختمانی قرار میگیرد: شبکهی تیر و ستون و بنایی با دیوارهای باربر.
این دیاگرام ساده، با اتصال فضاها از طریق راهپلهها، حیاطهای کوچک و حیاطهای فرورفته، فضاهایی هزارتوگونه با سطوحی از پیچیدگی پدید میآورد که در دل دامنهای آرام و ساکت جای گرفتهاند.
گالری
لطفاً صبر کنید…
