هدف اولیه ما در این پروژه، در واقع، به چالش کشیدن رابطه میان فرم، فضا و سازه بود. پروژه پس از یک سال توقف، به دلیل نارضایتی کارفرما، به دفتر ما سپرده شد.
اسکلت و دیوارهای جداکننده بهطور کامل اجرا شده بودند. در مرکز بنا یک فضای خالی هشتضلعی قرار داشت که ستونها آن را احاطه کرده بودند؛ دقیقاً همین فرم و ابعاد فضای خالی، علت نارضایتی کارفرما بود، زیرا نمیتوانست فضای داخلی وسیع و روشنی را که او در نظر داشت فراهم کند.
ما دریافتیم که تنها راه احیای پروژه این است که این مسئله را نه بهعنوان مانعی در مسیر پیشرفت، بلکه بهعنوان یک «فرصت» در نظر بگیریم. بر همین اساس، گسترش فضای خالی مرکزی و حذف بخش جنوبی بالکن، امکان ایجاد دیدی بازتر به منظره را فراهم کرد. سپس سازه تقویت شد و کنسول جنوبی به بالکن موجود متصل گردید. با حذف دالهای جانبی و سازه سقف آلاچیق، حجم کلی بنا به فرمی مکعبی تبدیل شد.
در ادامه، دیوار نمای جنوبی بهصورت کشسان به سمت فضای خالی داخلی امتداد یافت، ستونها را دربرگرفت و ارتباطی نرم و پیوسته میان «درون» و «بیرون» ایجاد کرد. به این ترتیب، دیوار جنوبی بهعنوان عنصری انعطافپذیر نقشی اساسی پیدا کرد؛ عنصری که نهتنها به ضرورتهای سازهای پاسخ میدهد، بلکه با زیباییشناسی، عملکرد و سازماندهی فضایی داخل و خارج نیز درگیر میشود.
در نهایت، سطح نما ضمن پاسخگویی به نیازهای پلان، حس پویایی و سیالیت را در سراسر خانه جاری ساخت. این راهبرد سازماندهی، «بدنهای» را شکل داد که در آن نوعی «عملکرد مکشی» قوی در نما، نور، جریان هوا و چشمانداز را به درون میکشد و پروژه را به اثری نوآورانه و متمایز بدل میکند.
گالری
لطفاً صبر کنید…
