ساختمان مسکونی شماره‌ی نود و سه از اولین پروژه‌های دفتر ما به شمار می‌رود. پروژه از آن دست پروژههایی بود که کارفرما در مرحله‌ای پیش از ساخت یا حتی در حین عملیات اجرایی تصمیم می‌گیرد دستی به سر و روی پلان‌ها بکشد و نمایی جذاب‌تر برای پروژه فراهم کند.
معمولاً پروژه‌های این‌چنینی فاقد جذابیت‌اند و نپذیرفتن این نوع پروژه‌ها اولین راه‌حلی است که به ذهن می‌رسد. این بار اما سعی کردیم ببینیم با نقشه‌هایی که جواز گرفته‌اند، سازه‌ای که تأیید شده و بودجه‌ای محدود، چه می‌توان کرد. شرط کارفرما نیز این بود که هزینه‌ی ساخت از بودجه‌ی متعارف ساختمان‌های اطراف بالاتر نرود.
برخلاف پروژه‌های معمول، این بار از نقشه‌های اولیه شروع نکردیم؛ بلکه از همان جایی آغاز کردیم که کارفرما ایستاده بود. بنابراین طراحی از نما شروع شد و سپس به مابقی پروژه بسط پیدا کرد. با جابه‌جایی آشپزخانه در یکی از طبقات و طراحی مجدد پلان، سعی کردیم تنوع و حرکتی در نما و پلان‌ها ایجاد کنیم.
در نما نیز پنجره‌ها از ابعاد و شکل متعارف بیرون آمدند و پوششی حصیری، برگرفته از نماهای قدیمی تهران، به پنجره‌ها اضافه شد که به‌صورت برقی بالا و پایین می‌رود و قابلیت تعویض دارد. دکوراسیون داخلی نیز با تبعیت از ایده‌ی شکل‌دهنده‌ی نما طراحی شد و فضای سبز به‌گونه‌ای به نما اضافه شد که هم از بیرون و هم از داخل قابل رؤیت باشد.
نتیجه‌ی کار با ایده‌آل ما فاصله دارد؛ اما در مقایسه با پروژه‌ای که در ابتدا قرار بود ساخته شود، متوجه شدیم که گاهی پروژه‌های غیرایده‌آل هم می‌توانند رضایت‌بخش باشند.
گالری
لطفاً صبر کنید…
