دانشگاههای دولتی ایران عموماً بر اساس نگرشی به معماری ساخته و تکمیل شدهاند که بیش از رفتار دانشجویان و نحوهی حضور و فعالیت آنها در فضا، به توزیع حوزهها و عملکردهای مکانیکی دانشگاه توجه داشته است. دانشگاه گیلان نیز از این قاعده مستثنا نیست. فضای این دانشگاه، با وجود طبیعت جذاب و سرزنده و وسعت و گشایش کمنظیرش، از معماریای با بیانی یکنواخت برخوردار است؛ معماریای که گذشت زمان و بیتوجهی به آن، خشکی و افسردگیاش را دوچندان کردهاند.
پروژهی خیریهی «رامبد» از سوی دکتر پوربهادر به ما پیشنهاد شد. فرزند او که پیشتر دانشجوی این دانشگاه بود، در یک سانحهی رانندگی جان خود را از دست داده بود. او قصد داشت فضایی برای استارتاپهای مرتبط با علوم کامپیوتر ایجاد کند، زیرا فرزندش همواره از نبود چنین امکانی در محوطهی دانشگاه گلایه داشت. از آنجا که علیرضا تغابنی و مجید جهانگیری، از طراحان دفتر دیگر، پیشتر در این دانشگاه تحصیل کرده بودند، طراحی معماری و سازهی این پروژه در قالب مسئولیت اجتماعی شرکتی بهصورت رایگان در دفتر دیگر انجام شد. در فرایند طراحی، سازهای را برای این مکان آزمودیم که تضادی آشکار با دیگر بخشهای مجموعه داشت.
فرم و فضایی که انرژی، شادی و زندگی تازه را به محیط بازمیگرداند. از منظر شهری، این ساختمان در بخش ساکت و بیتحرک دانشگاه قرار گرفته بود؛ محدودهای کمرفتوآمد که هنگام بازدید از سایت، خودروهای فرسوده در اطراف آن رها شده بودند. برای شکلدادن به چنین سازهای، به عنصری توجه شد که در شمال کشور اهمیت ویژهای دارد: «بام». این عنصر در طرح ما بهصورت فرمی برآمده شکل گرفت.
گالری
لطفاً صبر کنید…
