معماری چگونه میتواند مسئلهی تعارض میان نسلها و تنش میان دو شیوهی زندگی را حل کند؛ دو شیوهای که از یکدیگر جداییناپذیرند، اما در عین حال سازگاریناپذیر به نظر میرسند؟
پروژه از دو باغ مجاور متعلق به یک خانواده تشکیل شده بود. بنایی که والدین میخواستند، باید امکان برگزاری آیینهای مذهبی را فراهم میکرد، در حالی که پسر خانواده ساختمانی مناسب برای میهمانیها و دورهمیها در نظر داشت.
این پروژه در دستهی «دوگانههای مکمل» دفتر قرار گرفت؛ دوگانههایی که در آن هر عنصر، دیگری را کامل میکند؛ نوعی یین و یانگ فضایی. در اینجا، بهجای ساختن یک دیوار و شکلدادن به دو پروژهی مستقل در کنار یکدیگر، هدف آن بود که از طریق یک دیاگرام فضایی، شیوهای از زندگی متناسب با این دو نسل تعریف شود.
در سمت راست، یعنی بنای پسر، مرکز بسته و پیرامون باز است و فضای خصوصی درون یک کپسول آجری معلق فشرده شده است. در سمت چپ، یعنی بنای والدین، کل پروژه بهصورت یک هستهی بستهی آجری شکل گرفته که در مرکز آن، یک حیاط محصور قرار دارد.
به این ترتیب، تعارضی که در زندگی روزمرهی بسیاری از خانوادهها جریان دارد، به مسئلهی اصلی «دوگانهی صفادشت» تبدیل شد و در نهایت، هم در قالب یک دیاگرام فرمی و هم یک دیاگرام فضایی تجسم یافت.
گالری
لطفاً صبر کنید…
