اگر حیاط مرکزی در معماری سنتی ایران صرفاً فضایی درونگرا بود، این پروژه در مرز درونگرایی و برونگرایی قرار میگیرد و بسته به جغرافیاهای مختلف در پلان و مقطع، طیفهای مختلفی از درونگرایی و برونگرایی را شکل میدهد. در حقیقت در این پروژه، ساختارهای تونلی/نواری با طاقهای ادامهداری وجوددارد که بر روی هم مینشینند و از روی هم افتادن این «تونلها»، یک حیاط مرکزی سهبعدی پدید میآید که درجات مختلفی از نفوذپذیری را در کف (بهواسطهی استخر)، در جدارهها (بهصورت باز بودن به دو نمای متقابل) و به سوی آسمان، به نمایش میگذارد.
باز کردن
گالری
گالری
×
←
→
لطفاً صبر کنید…
