اگر زمین ضخیم خاستگاه شکلگیری پروژههایی همچون مرکز اجتماعی صدرا بود یا سقف ضخیم، دوگانهی صفادشت را شکل داد و دیوارهای ضخیم سازندهی پروژهی میانجرز بودند؛ پروژهی “کوشک” امتداد کانسپت ضخامت در روند طراحی دفتر دیگر است. مصالح فراوان در دسترس در بیشتر نواحی ایران، سازندهی جرزهای ضخیمی با ظرفیت حرارتی بالا بودهاند که پاسخ مناسبی برای تحمل بار سازهای و اختلاف دمای فاحش اقلیمهای خشن فراهم آوردهاند. ظرفیتی با قابلیت فضامند شدن که فرصتی برای بازنگری دربارهی معماری معاصر ایران است.
در پروژهی “کوشک”، با تلفیق دیوارهای ضخیم و دیاگرام کوشک ایرانی، محورهای عمود بر هم سازههای قوسی ماسونری بار سقف ضخیم را به زمین منتقل میکنند. بدینترتیب سه نوع فضا در پلان بهوجود میآید: فضاهای خصوصی داخل سازههای سنگی، فضای سیال عمومی بین سازههای قوسی و فضاهای خدماتی درون جرزها. آرایشی که باعث یکپارچگی دیاگرام سازماندهی فضایی، فرمال و سازهای پروژه میشود.
گالری
لطفاً صبر کنید…
