پروژه در قطعهای واقع شده که در عمق بافت قرار دارد و دسترسی محدودی به خیابان دارد. با این حال، به دلیل قرارگیری در تراز پایینتر و در عمق بافت ارگانیک محله، از پشت به بستر یک رودخانه اشراف دارد.
در شکلگیری ایدهی پروژه، تناقضی ذاتی وجود داشت که باید به آن پاسخ داده میشد: چگونه میتوان پروژهای را تصور کرد که بهواسطهی موقعیت شهری خود، در عمق بافتی خصوصیشده قرار گرفته است، اما در عین حال حضوری شاخص و متمایز داشته باشد و همزمان مانع دید همسایگان به فضاهای باز خصوصی خود شود؟
این مسئله با پیشنهاد یک پلان منحنیشکل و Vمانند و قرار دادن حیاط میان دو بال بنا حل شد؛ حیاطی که رو به بستر رودخانه گشوده میشود.
همین فرم اغراقشده، مقطع پروژه را نیز شکل میدهد. انتخاب این سازماندهی مقطعی، تا حد زیادی از پیشینهی طولانی ساخت بامهای شیبدار در شمال ایران تأثیر پذیرفته است.
با این حال، این فرم متعارف با نگاهی انتقادی و بازخوانیشده مورد استفاده قرار گرفته است. بازتعریف بام شیبدار از طریق اغراق فرمی، امکان شکلگیری تجربههای فضایی متناقض را در موقعیتهای مختلف داخلی پروژه فراهم میکند.
عمودیت پروژه در تقابل با ساختار افقی متعارف بناهای مسکونی قرار میگیرد و به شکلگیری مجموعهای از تجربههای داخلی «نامتعارف» منجر میشود. افزون بر این، تناوب میان گشایش و فشردگی فضا در داخل، در کنار تناسبات گوتیک و انحنای پیوسته اما مکرراً گسستهی عناصر معماری، ترکیبهایی فضایی پدید میآورد که در عین اغراقآمیز بودن، از نوعی ظرافت «زنانه» برخوردارند؛ ظرافتی که میتوان آن را به ویژگیهای خاص فرم معماری پروژه نسبت داد.
مقاطع ذوزنقهای سقف بهصورت اختصاصی طراحی شدند تا با انحناهای موردنظر در سطح داخلی بام منطبق باشند و نیازی به اجرای گچکاریهای کاذب برای ایجاد سقفهای منحنی در فضای داخلی نباشد.
گالری
لطفاً صبر کنید…
