تماشاخانه‌ی اصفهان

اصفهان شهری‌ست با خلل و فرج و فضاهای انبساطی-انقباضی (اصفهانیت)، که معرف شهری پرتعامل و فعال است. به واسطه‌ی ساختار شهر، فعالیت‌های جمعی متنوع در درون بافتش متجلی‌ست. خیابان چهارباغ، شاهراهی برای اتصال نقاط و میدان‌های مهم شهر با سایر بافت اصفهان است که خود خیابانی پیاده‌رو، پرتعامل و مسیر اصلی ورودی به سایت تماشاخانه است.تماشاخانه به دلیل اهمیت تاریخی شهر، از ارتفاع ساختمان‌های مجاورش پیشی نمی‌گیرد؛ در مجاورت جداره‌ای تجاری و در همسایگی دو سینما دفن می‌شود.

هنر نمایش از گذشته‌های دور تا اکنون در ایران رواج دارد. نقالی، نمایش‌های عروسکی، تعزیه و … تا نمایش‌های معاصر که جزیی از فعالیت‌های پررنگ شهر است، در سالن‌های بسته و باز، پلاتوها و .. جای می‌گیرد. یکی از قابلیتهای فضایی شهر اصفهان، فضاهای تعاملی بسته، مثل تیمچه است. تیمچه در بافت شهر حل می‌شود و بیرونیتی مشابه (generic) بافت دارد؛ در مقابل، ساختارش با توجه به عملکرد آن درونیتی متمایز (characteristic) می‌سازد که علاوه بر تامین فضاهای بزرگ از تابش مستقیم خورشید محافظت می‌کند.

بنابراین استراتژی طراحی پروژه این‌چنین است که؛ چگونه در رویکرد دفنی، تماشاخانه را در عرصه‌ی نمایش قرار دهیم و بتوانیم آن را همچون بافت اصفهان به بافتی فعال بدل کنیم. از این رو گشایش، در حجم تماشاخانه یک دوگانه‌ی بیرون و درون را هم چون دوگانگی تیمچه به وجود می‌آورد که با قرارگیری انواع سالن‌های نمایش در کنار یکدیگر به تطابق در فرم و عملکرد نیز اشاره دارد. تماشاخانه از یک آمفی‌تئاتر اصلی و دو سالن نمایش بسته و باز تشکیل شده است که به واسطه‌ی بسته شدن کوچه‌ی مجاور آن توسط ساختمان‌های همسایه، گویی فضای کوچه را تحت تملک صحن خود قرار می‌دهد.