ساختمان مسکونی نسرین

کارگاه/ خبرنگار/ کیمیاگر: چگونه چشم دوختن به امری پیش پا افتاده می‌تواند به خلق زیبایی‌شناسی‌های جدید منتهی شود:

نقش اول امری بدیهی‌ انگاشته‌شده را به مساله‌ی تفکر تبدیل می‌کند، مانند کارآگاه به دنبال عوارضش می‌گردد و در زمینه‌اش کنج‌کاوی می‌کند.

دومین نقش خبرنگار است که مساله را روایتمند می‌کند، به خوانشی معنادار و منسجم می‌رسد، روابط علت و معلولی و مصادیق معمارانه‌اش را کنار هم می‌چیند، و مساله‌دار، نام‌گذاری‌شده، طبقه‌بندی‌شده و قاب‌شده درباره‌اش به گفت‌وگو می‌نشیند.

و درنهایت، نقشی که امیدوارانه (ساده‌دلانه؟) به آن نام کیمیاگری داده‌ایم، مساله را به موتوری برای تخیل تبدیل می‌کند. از موضوع عادت‌شده به اثر معماری راه می‌برد و دستاورد غایی‌اش کیفیتی است فضامند در پروژه و حتی راه حلی برای شهر..

چیزی که ارزش طراحانه‌ی سختمان مسکونی نسرین است تبدیل نقطه ضعف (نمای سوم) به نقطه قوت آن است؛ شی معماری را کامل می‌کند، ایده تراس‌ها ‌و کنج‌ها را بسط می‌دهد، دانه‌بندی شهری را با انبوه نماهای سوم بهم می‌ریزد و در ضمن پیشنهادی برای حل این مساله به دیگران می‌دهد که از آن استفاده کنند. پس نقطه ضعفی شهری را به نقطه قوت تبدیل می‌کند؛ آن هم نقطه ضعفی که تنها به واسطه‌ی مشاهده‌ی موشکافانه وضع موجود، مرئی شده و قابل بیان می‌شود، از همین جاست که باعث یکه بودن این پروژه می‌شود چون اساسا نمای سوم بحثی اینجایی‌ست و در کمتر جای دیگری در دنیا قوانین ساخت‌و‌ساز چنین درهم و برهم و شهردارمحور و کمیسیون‌محور است که این پدیده بخواهد نوعی مساله‌ی شهری شود.

به همین دلیل است که الزاما خواندن این پروژه به واسطه‌ی دیدگاه‌های دیاگرام محور- که همه‌چیز را در دیاگرام پروژه می‌بیند و به همین دلیل کاهنده‌ست – امکان‌پذیر نیست و اگر به مصداق معروف بکنید و بشود، آدرسِ غلط دادن است.