سازماندهی فضایی این پروژه بر مفهوم «وُید در کنار» یا «فضای خالیِ کناری» استوار است. در تیپ متداول ساختمانهای اداری، این فضای خالی معمولاً در مرکز قرار میگیرد و حجم پُرِ ساختمان در طبقات مختلف پیرامون آن شکل میگیرد. تلاشهای پیشین ما برای تغییر این تیپولوژی در پروژههای اداری، از جمله ساختمانهای نظام مهندسی مشهد، قزوین و بیرجند، باعث شد در این پروژه از الگوی متعارف فاصله بگیریم. در اینجا، فضای خالی را به گوشهی ساختمان منتقل کردیم؛ تصمیمی در واکنش به مختصات ویژهی سایتی که در تقاطع دو خیابان مهم شهری، سهروردی و تخت طاووس، قرار گرفته است.
در ساختمان تخت طاووس، مشابه پروژهی مرکز هنر، عنصری نامنظم آمفیتئاتر را به فضای خالی متصل میکند و همزمان به فعالسازی نمای سوم در ضلع غربی ساختمان پاسخ میدهد. برنامهی پروژه در دو بخش تعریف شده است: بخش اداری و فضایی جمعیتر و عمومیتر. بخشی از فعالیتهای جمعی، همراه با گردش عمودی پروژه، بهصورت آگاهانه در این دیوار نمایان شده است.
همانند دیگر پروژههای میانبافتی دفتر دیگر، از جمله گراندو و سدروس، تلاش کردیم ذینفعان پروژه را متقاعد کنیم که از بخشی از حاشیهی سود پروژه صرفنظر کنند. این تصمیم به ما امکان داد بخشی از زمین پروژه را خالی نگه داریم و از این طریق، سهمی در آزادسازی بخشی از فضای شهری داشته باشیم.
با تبدیل نمای دوبعدی به حجمی سهبعدی و معمارانه، فضاهای خالی در سیمای متراکم شهر معاصر پدیدار شدند. نمای سوم ساختمان به عنصری فعال، پیکرهوار و فرمال تبدیل شد که میتواند در نهایت بهعنوان یک نشانهی شهری در منطقه ظاهر شود.
گالری
لطفاً صبر کنید…
